ต้องยอมรับว่าคนเรามีอายุยืนมากขึ้น แต่ที่ทุกคนยังสับสนกันอยู่คือ ผู้อาวุโสเหล่านั้นอยู่อย่างมีคุณภาพชีวิตที่ดีหรือไม่ จริงหรือไม่ที่ว่าเดี๋ยวนี้มีคนเป็นโรคสมองเสื่อมที่เรียกว่า อัลไซเมอร์ กันมากขึ้น จนต้องมีวัน “อัลไซเมอร์โลก” ในเดือนกันยายน เพื่อที่ทุกคนจะได้ตระหนักถึงปัญหาสุขภาพนี้กันให้มากขึ้น

ว่ากันว่าในสหรัฐฯ มีผู้ป่วยอัลไซเมอร์สูงถึง 2.4-4.5 ล้านคน จำนวนนี้ก็มากกว่าคนทั้งเมืองเชียงใหม่แล้ว ลองนึกดูว่าหากแก่แล้วป่วยด้วยโรคที่ต้องการดูแลเป็นพิเศษมากถึงขนาดนี้ จะเป็นปัญหาขนาดไหน
ที่คนเราป่วยด้วยโรคอัลไซเมอร์มากขึ้น อาจจะเป็นเพราะอายุขัยของคนเราเพิ่มขึ้น ประกอบกับการแพทย์แผนปัจจุบันไม่อาจเอาชนะโรคเสื่อมแบบเบาหวาน ความดันเลือดสูง ไขมันเลือดสูง ได้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด คนที่แก่ตัวลงจึงมีชีวิตอยู่อย่างมีสุขภาพไม่สมประกอบนัก

อัลไซเมอร์คืออะไรกันแน่
อัลไซเมอร์เป็นอาการเสื่อมทางสมองที่ค่อย ๆ บั่นทอนการทำงานของเซลล์สมองลง ทำให้มีอาการความจำเสื่อม กระบวนการคิดถูกทำลายกลายเป็นคนไม่มีเหตุผล ซึ่งกระทบกระเทือนการดำรงชีวิตอย่างร้ายแรง โรคนี้เมื่อเป็นแล้วจะเสื่อมทรุดลงไปเรื่อย ๆ ไม่มีทางกู้สมองกลับคืนเป็นปกติ จนในที่สุดผู้ป่วยจะกลายเป็นคนที่ช่วยตัวเองไม่ได้ อย่างที่เรามักจะพูดกันว่า คนเราพอแก่ตัวแล้วก็กลับเป็นเด็กทารก ต้องป้อนข้าวป้อนน้ำ ลุกไม่ได้ พูดก็ไม่รู้เรื่อง จำใครก็ไม่ได้ จะปัสสาวะอุจจาระก็บอกไม่ได้ ฯลฯ นั่นแปลว่า ร่างกายไม่อาจทำงานเป็นปกติ และในที่สุด ร่างกายก็จะเสื่อมจนกระทั่งหยุดทำงานไปเอง โชคร้ายคือ ยาที่ใช้รักษาทุกวันนี้ทำได้เพียงช่วยชะลอให้กระบวนการเสื่อมของสมองเกิดช้าลงเท่านั้น
อัลไซเมอร์มักจะเกิดกับคนอายุมากกว่า 60 ขึ้นไป และกระบวนการเสื่อมนี้อาจจะเกิดนานถึง 10-20 ปี ก่อนที่อาการของโรคจะเห็นได้ชัด
อาการของอัลไซเมอร์มีหลายระยะ ในระยะเริ่มแรก ผู้ป่วยจะมีปัญหาเกี่ยวกับความจำ ขี้ลืมมากกว่าคนในวัยเดียวกัน ต่อมา [...]